Merkantilistlere göre gücü korumanın iki etkili yöntemi vardır.
Birincisi,devlet müdahalesi olmadığında piyasa sistemi dış ticaret dengesinin başka ülkeler lehine sonuçlanmasına, yol açabilir. Çünkü dış ticaretin taraflarından olan ülke içindeki karar birimlerinin kendi lehlerine olacak kararları, her zaman ülke lehine sonuçlar vermeyebilir. Bu yüzden, merkantilistlere göre, diğer ülkelerle yapılacak ticarette, başka ülkelere bağımlılığı azaltmak, iç pazarlarını geliştirmek ve kendi kendine yeter durumda olabilmek için ithalata ağır vergiler koymak, buna karşın ülkeye altın gümüş girişini sağlayacak ihracatı teşvik ve kolaylaştırıcı politikalar izlemek gerekir.
Gücü korumanın ikinci yöntemi, güçlü bir ordu kurmak ve bu yolla sömürgeler bularak oralardan, güçlü bir devlet olabilmek için gerekli harcamaları karşılayacak değerli madenler veya hammaddeler getirmektir. Zenginlik ve güç elde etmek için kullanılabilecek bu iki yöntemden ilki bütün ülkeler için geçerli olmasına karşın ikincisi tüm ülkeler için mümkün olamayabilir. Dolayısıyla ulus devletleri, güçlenmek ve ayakta kalabilmek için gerekli olan güçlü bir ordu, sağlam bürokrasi ve diğer zorunlu harcamalar için para (o dönemde altın veya gümüş, günümüzde döviz) temini, ancak dış ticaret fazlası verecek yöntemlerle sağlanabileceği için korumacı bir kalkınma politikası öngörmüşlerdir.

Neomarkantilizm; Ağırlıklı olarak tarife dışı engellerle ulusal ekonomileri diğer ekonomilere karşı korumayı amaçlayan politika taraftarlığıdır.
Günümüzde, ülkesindeki piyasaları negatif etkileme ihtimali olan malların ülkeye girişini engellemek için doğrudan vergi uygulamak yerine tarife dışı engeller olarak isimlendirilen birçok yeni yöntem kullanılmaktadır. Tarife dışı engellerin başında miktar sınırlamaları gelmektedir. O da tarife gibi açıktan bir sınırlama olduğu ve uluslararası ticaretin önündeki engelleri kaldıran anlaşmalara açık aykırılık oluşturduğu için pek kolay tercih edilmemektedir. Ama bazı düzenlemeler ithalatı zorlaştırma ve ihracatı kolaylaştırma amaçlı olarak yapılmaktadır.
• Üretim ve tüketimde ulusal sağlık ve güvenlik standartları oluşturma,
• Gümrük işlemlerini karmaşık ve ağır işler hale getirme, bu yolla ithalatçıları yıldırma,
• Belirli alanlardaki ithalatı belli ulusal mercilerden alınacak özel belgelere bağlı hale
getirme ve o belgelerin alınmasını bilerek zorlaştırma,
• İthalatçılara ayrıntılı olarak ürünlerin menşeini belgeleme yükümlüğü getirme, böylece fiilen ithalatı geciktirme veya imkansız hale getirme,
• Yabancı ürünlerle rekabet eden işletmelere yüksek vergi indirimi uygulama,
• İhracatçı şirketlerin vergi borçlarını erteleme,
• İhraç mallarına vergi iadesi getirme,
• Desteklenmek istenen sektörlere ucuz kredi temin etme,
• Yurt içi üretime ucuz enerji desteği sağlama,
• İşçilik maliyetlerinin bir kısmının devletçe üstlenilmesi,
• Bazı nihai malların üretiminde tamamen veya belirli oranlarda yerli ara malı kullanma mecburiyeti getirme,

Marksizmin özünü, tarihsel materyalizm ile şekillenen bir maddeci ontoloji ile zıtların birlikteliği ve çatışmasıyla ilerleyen diyalektik epistemoloji oluşturur.
Diyalektik Epistemoloji; Kabaca söylemek gerekirse diyalektik, doğa, toplum ve düşüncenin kendi içlerinde taşıdıkları iç çelişkinin doğal bir sonucu olarak sürekli hareket ve değişim halinde bulunmalarıdır. Diyalektik mantık ise, tez, anti-tez ve sentezden oluşan bir üçlemedir. Tez, bir olay, olgu yahut sürecin olumlanmasıdır. Anti-tez ise tezin olumsuzlanmasıyla elde edilir. Tez ile anti-tezin çatışmasıyla sentez oluşur ve sentez yeni bir tez olarak anti-tezini içinde taşıyarak doğar. Bu süreç devinimin esasını oluşturur.

Üretim tarzı kavramı, Marx'ın materyalist toplum çözümlemesini sunduğu teorik çerçevenin temel taşını oluşturur. Buna göre her biri kendine özgü özellikleri olan ve toplumsal evrimin bir aşamasını gösteren dört üretim tarzı vardır. Bir üretim tarzı, üretim güçleri ve üretim ilişkileri olmak üzere iki unsurdan meydana gelir.
Üretim güçleri, bir toplumun var olabilmesi için gerekli maddi üretimin yapılabilmesinde rol alan üretim araçları (toprak, hammadde, makine vs) ile bu araçları kullanabilecek teknik bilgi, üretim tecrübesi ve iş alışkanlıklarına sahip insan emeğine denmektedir. Üretim ilişkileri ise üretim sürecinde ortaya çıkan mülkiyet ve iş ilişkileridir. Üretim güçleri ile
bunların gelişmişlik düzeyine tekabül eden üretim ilişkileri, birlikte üretim tarzını meydana getirirler.
Tarihsel materyalizme göre, tarihteki diyalektik, temelde üretici güçler ile üretim ilişkileri arasında cereyan eder. Tarihin motorunu oluşturan üretici güçler, üretim güçlerine anti-tez teşkil eden üretim ilişkileriyle hep bir çelişki halindedirler. Bu çelişki, üretim tarzlarının değişmesiyle sonuçlanır. Bu değişim belki öne alınabilir, geciktirilebilir ama kesinlikle önlenemez. Çünkü tarihin motoru bu üretim güçleri ile üretim ilişkileri arasındaki çelişkidir. Bu çelişkinin aşılması tarihin sonu demektir.

Wallerstein dünyada gelişmiş ve gelişmekte olan ülkeler arasındaki karşılıklı veya tek taraflı kalıcı bağımlılığa işaret eden bağımlılık teorisinin ana fikrini koruyarak yeni bir terminoloji ile ifade eden dünya ekonomi sistemi teorisini geliştirmiştir. Buna göre bireylerin durumlarının, onları çevreleyen koşullar ve diğer bireylerin durumları dikkate alınmadan anlaşılamaması gibi, ülkelerin durumları da içinde yer aldıkları sistemin diğer unsurları dikkate alınmadan anlaşılamaz.
Wallerstein’a göre tarihsel süreç içinde bazı ülkelerin lehine diğerlerinin de aleyhine olacak biçimde gelişen küresel dünya sistemi, merkez ülkeler, yarı çevre ülkeleri ve çevre ülkelerinden oluşan üç katmanlı bir yapı arz eder. Sistem içindeki merkez ülkeler yüksek düzeyde sanayileşmiş, işgücü görece iyi eğitimli ve sermaye yoğun üretim alanlarında önde, kentleşme sürecini büyük oranda tamamlamış, dünya ticaretini ve uluslararası ekonomik anlaşmaları büyük ölçüde denetimleri altında tutan ülkelerdir . Bu ülkeler ekonomik güçlerine paralel olarak çoğunlukla askeri ve siyasi güçleri de ellerinde tutarlar. Diğer ülkelere bağımlılıkları görece az olduğu için kendi çıkarlarına uygun politikaları hayata geçirmede serbest davranırlar. Çevre ülkeleri düşük gelir düzeyi, düşük tasarruf düzeyi nedeniyle yeterli sermaye birikimi olmadığı için sermaye temininde tümüyle merkez ülkelere bağımlı, emek yoğun sektörlerde yoğunlaşan üretimleri ile merkez ülkelere daha çok ucuz işgücü ve hammadde sağlayan ülkelerdir.
Yarı çevre ülkeleri, merkez ülkeler kadar olmasa da, belirli düzeyde gelişme sağlamış, hem merkez hem de çevre ülkelerinin bazı özelliklerini taşıyan, çevre ülkeler ile merkez ülkeler arasında köprü vazifesi gören, bu özellikleri ile dünya ekonomik sisteminin meşruiyet ve istikrarını sağlayan ülkelerdir.

Merkez, yarı çevre ve çevre üçlüsünün aralarındaki ilişkilerin, dünya ekonomik sistemine istikrar kazandırması ve meşruiyet sağlamasının sebebi, Wallerstein’a göre, yarı çevre ülkelerinin hem sömüren hem de sömürülen ülke konumlarıyla ekonomik olmaktan ziyade politik bir işlev görmeleridir. Çevre ülkelerinin yakın ideali, bir gün merkez ülke olmasa da, yarı çevre konumuna yükselmek olduğu için, çevre ülkesi grubundan yarı çevre ülkesi grubuna geçmek için birbirleriyle yarışmaya başlarlar. Aynı şekilde, yarı çevre ülkelerinin de bir gün merkez ülke olma umuduyla çevre ve diğer yarı çevre ülkeleriyle yarışmaları, ülkeler arasında sömüren sömürülen ikilemine dayalı iki kutuplu biçimde kutuplaşmayı önlemekte, bu yolla dünya sistemine istikrar ve meşruiyet sağlamaktadır. Bu ideal farklılıkları dünya sisteminin donuk bir sistem olmamasına, işbölümündeki yerine göre ülkelerin bu üç grup arasında hareket etmesine imkan sağlar. Zaman içinde bazı çevre ülkeleri yarı çevreye, yarı çevre ülkeler de çevreye kayabilir. Yarı çevre ülkelerinin merkez ülke konumuna gelmeleri de tümüyle ihtimal dışı değildir. Bu geçişkenlik ülkelerin birbirine hasmane tutum takınmalarının önüne geçmekte, dünyanın birbiriyle çatışan veya savaşan iki zıt kutba bölünmesine engel oluşturmaktadır.

Bugün iktisadi düşünce içinde yer alan konuların tarihi, insanlık tarihi kadar eskilere dayanmaktadır. Ancak sistematik ve ayrı bir bilim dalı olarak iktisadın doğum tarihi, Adam Smith’in Ulusların Zenginliği kitabının yayınlandığı 1776 yılı olarak kabul edilmektedir. Adam Smith bu eserinde, iktisadi liberalizmin de ilkelerini içeren ekonominin nasıl işlediğine ilişkin, bugün hala etkileri devam eden görüşlerini dile getirmiştir. Liberalizm; Kamu otoritesinin ekonomik, sosyal, dinsel gibi süreçlere müdahale etmesine, ya da bu süreçlere kendi istediği doğrultuda yön vermek yönündeki girişimlerine karşı çıkılması gerektiğini ileri süren görüştür.
Devletin ekonomiye müdahale etmemesi, yahut iktisadi hayatın yönlendirilmesine yönelik devlet müdahalesinin asgari düzeyde tutulması gerektiğini; arz-talep mekanizması ya da fiyat mekanizmasıyla piyasanın iktisadi ve sosyal açıdan en yararlı sonuçları üreteceğini; özel sektörün önünü açmak gerektiğinin bir veciz ifadesi olarak da bırakınız yapsınlar, bırakınız geçsinler (laissez faire, laissez passer) ilkesini savunan öğretiye iktisadi liberalizm; kamu otoritesinin toplumu oluşturan bireylerin yaşamlarını yönlendirmelerine karışmaması, sosyal hayatın biçimlenmesinde belirleyici rol oynamaması gerektiğinin, en iyi hükümetin, en az hükmeden hükümet olduğunun savunulmasına da siyasal liberalizm denir.

Ekonomide liberal yaklaşım, temelde kişisel özgürlük, özel mülkiyet ve bireysel girişime dayalı bir bakış açısı getirmiştir. Bu yaklaşımın temel unsurları;
Doğal Düzen ve Görünmez El
Başta Adam Smith olmak üzere liberal iktisatçılar da, bir doğal düzenin varlığına inanmaktadırlar. Bu düzenin temeli, kişisel çıkara dayanmaktadır. Toplum düzeni ancak herkesin kendi çıkarını korumaya yönelik çabalarıyla en iyi şekilde korunabilir. Herkesin kendi çıkarını gözetmesiyle görünmez bir el genel çıkarın korunmasını sağlayacaktır. Onlara göre, bunu sağlayacak olan ekonomi doğal olarak dengeye yönelik hareket edecektir. Dengenin oluşmasını sağlayan da mal ve faktör piyasalarında düzgün işleyen fiyat mekanizmasıdır. Bireycilik ve Çıkar Uyumu Liberaller iktisadi hayatta çıkar- uyum birlikteliğini vurgulayarak her bireyin kendi çıkarları peşinde koşmakla topluma verebileceği en büyük hizmeti yerine getireceğini savunurlar. Bu durumda herkesin kendi çıkarını gözetmesi, diğer insanların aleyhine davranmayı değil, kendi çıkarının belirlenmesinde bir toplumun içinde yaşamanın kısıtlarını fark etmeyi, dolayısıyla başkalarının da çıkarlarını göz önüne almayı gerektirecektir. Temelde, bireysel çıkarın gözetilmesi, toplumsal çıkarın da gözetilmesini sağlayacaktır. Sonuçta, bireysel çıkarın gözetilmesi, toplumsal çıkarın da gözetilmesini sağlayacaktır.Tam İstihdam Liberaller, mal ve faktör piyasalarında fiyat mekanizmasının düzgün işlemesi durumunda ekonominin kendiliğinden tam istihdama varacağını ve tam istihdama ulaşmış bir ekonominin de en yüksek gelir düzeyine kendiliğinden ulaşacağını savunurlar.
Devlet Müdahalesi Liberaller ekonominin işleyişinde en temel unsurun rekabet olduğunu ileri sürerek tam rekabet ortamının sağlanması durumunda devletin ekonomide aktif bir aktör değil, işlemlerin mevcut hukuki kural ve normlara uygun yapılıp yapılmadığını denetleme işlevini yerine getiren iyi bir denetçi olması gerektiğini savunmaktadırlar. Dolayısıyla devlet, asli görevleri olan savunma, adalet ve güvenlik dışındaki işleri piyasaya bırakmalı, iktisadi alanda da rekabeti sağlayıcı düzenlemelerin dışında herhangi bir işe karışmamalıdır. En iyi devlet en az yöneten devlettir. Bu yaklaşıma göre devlet, içeride ve dışarıda güvenliğin korunması, adalet ve kamu düzeninin sağlanması dışında bir iş yüklenmeyecektir. Ancak, bayındırlık, ulaşım, posta gibi, özel girişimcilerin kar ummadıkları alanlarda iktisadi faaliyette bulunmak, devletin görevlerine ilave edilebilir . İş Bölümü Adam Smith, işbölümü üzerinde önemle durmakta ve bu sayede emeğin veriminin artırıldığını ifade etmektedir. Ekonomiyi bir bütün olarak değerlendirdiğimizde iş bölümünün üretilen malların değişimine dayandığı ve üretimin bir bütün olduğu gayet rahat bir biçimde görülecektir. Bütün iktisadi faaliyetler iş bölümü sayesinde birbirine bağlanmakta ve birbirini desteklemektedirler. Hiçbir sınıf diğer sınıfarı yalnız başına besleyemeyeceği gibi refahın artması da sadece bir sınıfın üretkenliğine bağlı değildir. Refah, ancak tüketicilerin faydalanabileceği malların artmasıyla sağlanabilir. Bu da, ancak iyi bir işbölümü ve uzmanlaşma ile gerçekleştirilebilir

Parasal ücretlerin esnek olmamasının üç temel nedeni vardır: İlk olarak, emek piyasasında çalışma koşulları çoğunlukla sendikal anlaşmalarla ve yasal bağlayıcı ilkelerle belirlendiği için, kısa dönemde, liberallerin öngördüğü gibi, ücretlerin düşürülmesi veya mevcut çalışanların işten çıkarılarak daha düşük ücretle çalışmak isteyenlerin istihdam edilmesi pek mümkün olamamaktadır. İkinci olarak, bir ücret düzeyi, aynı zamanda belirli bir hayat standardını ve minimum tüketim kalıbını getirdiği için (kira, yol parası, giyim kuşam, düzenli taksit ödemeler vs.) ücretlerin düşmesine karşı, çalışanlar, verimliliklerini düşünmeden kurulmuş düzenlerinin devamını sağlayabilmek amacıyla çok katı tepki göstermektedirler. Bu, cari ücret düzeyinde bir işte çalışanların, iş arayanların razı olduğu daha düşük ücretlere karşı direnmelerinin nedenini de açıklamaktadır. Üçüncü olarak da, ekonomide para aldanması vardır. Yani ekonomide bireyler nominal değişkenler ile reel değişkenlere farklı tepki vermektedirler. Bu çerçevede reel ücretlerin düşürülmesi, parasal ücretlerin düşürülmesi kadar dirençle karşılanmayacaktır.

Küresel ekonomik hareketlilik erkeklerden farklı yönde ve oranda da olsa kadınların da yaşamlarını değiştirmektedir. Bu değişikliğin sonucu olarak veya bu değişikliğe talep olarak kadınların siyasi alandaki rollerinde de değişmeler meydana gelmektedir. Ulusal düzeyde oy kullanan kadınların kendilerine güvenli iş sağlayacak politikalar/politikacılar lehine oy kullanmaları, dönem sonunda onlara hesap verecek olan hükümetlerin de uluslararası yükümlülük altına girecek kararlarda bunu dikkate almaları beklenir. Bu amaçla feministler, kadınların siyasete katılımlarının artmasının ve uluslararası karar organlarında da kadınların varlığının daha görünür ve etkin hale gelmesinin, kadınları olumsuz etkileyen uluslararası kararların azalmasına katkı sağlayacağını ileri sürerler.

Merkantilizm, öncü ve
çağdaş formlarıyla, kısaca, refahın ülkeler arasında
aynı anda herkese eşit dağıtılamayacağını, kendi ülkesine öncelik vermenin başkaları aleyhine sonuçlar doğurabileceğini ve bunun normal görülmesini
ve ülkelerin bu varsayımla hareket etmesi gerektiğini ileri sürer.

Korumacılık Merkantilist yaklaşımın ilkelerinden değildir.

Neomerkantilizm: Ağırlıklı olarak tarife dışı engellerle ulusal
ekonomileri diğer ekonomilere karşı korumayı amaçlayan politika taraftarlığı.

Andre Gunder Frank’ın Latin Amerika ülkelerindeki incelemelerinden hareketle geliştirdiği
ve azgelişmişlik durumunun kendiliğinden ortaya çıkmadığını, gelişmiş ülkelerin kaynaklarına el koyması yoluyla oluşturulduğunu, geri
kalmış ülkelerin dünya kapitalizminin gelişmesine paralel olarak, uzun yıllardan bu yana dünya işbölümüyle bütünleşmiş olmalarına bağlayan yaklaşım.

Kamu otoritesinin ekonomik, sosyal, dinsel gibi süreçlere müdahale etmesine, ya da bu süreçlere kendi istediği doğrultuda yön vermek yönündeki girişimlerine karşı çıkılması gerektiğini ileri süren görüş Liberalizmdir.

Ülkelerdeki mutlak maliyetlerin farklılığı nedeniyle uluslararası serbest ticaretin, ticarete katılan her ülke için yararlı olması mutlak üstünlüktür.

Kısaca her arz kendi talebini yaratır olarak ifade edilen kural say yasasıdır.

İnşacılık, temelinde, sosyal gerçekliğin, o gerçekliğe tekabül ettiği varsayılan somut maddi olgulardan ayrı bir gerçeklik oluşturduğu fikrine dayanır.

Rasyonel Tercih: Alternatifleri olan konularda olası tüm seçeneklerin sıralanması, her birinin maliyet ve getirilerinin hesaplanması ve buna bağlı olarak en uygun kararın verilmesi durumu.

Merkantilizm, bir ülkenin veya devletin gücünün ana göstergesinin elindeki değerli madenler olduğunu devletin sürekli bu güce sahip olması gerektiğini savunur.

Merkantilizm 4 başlık altında incelenir: Ulus merkezcilik, müdahalecilik, metal sevgisi, sömürgecilik.

Merkantilistlerin odak noktası, bireylerin degil devletin veya toplu olarak ulusun
zenginlesmesinin yollarını ortaya koymaktır. Bu, merkantilistlerin ulus merkezci oluşunu gösterir.

Devletin ekonomide aktif rol alması gerektiğini belirten merkantilistler, böylece müdahaleciliği savunmuşlardır.

Neomerkantilizm, ağırlıklı olarak tarife dışı engellerle ulusal ekonomileri diğer ekonomilere karşı korumayı amaçlayan politika taraftarlığını benimseyen görüştür.

Üretim ve tüketimde ulusal sağlık ve güvenlik standartları oluşturma, gümrük işlemlerini karmaşık ve ağır işler hale getirme, bu yolla ithalatçıları yıldırma, belirli alanlardaki ithalatı belli ulusal mercilerden alınacak özel belgelere bağlı hale
getirme ve o belgelerin alınmasını bilerek zorlaştırma gibi uygulamalar ithalatı zorlaştırma ve ihracatı kolaylaştırma amaçlı olarak yapılan düzenlemelerdendir.

Marksist düsüncenin varlık anlayışının temelini tarihsel materyalizm oluşturur.

Azgelişmişliğin Gelişmesi Tezini geliştiren düşünür Andre Gunder Frank'dır.

Bağımlılık teorisi küresel eşitsizliğin kapitalist büyümenin doğasından kaynaklandığını, kapitalist ülkelerin ancak değerlerinin kaynaklarını sömürerek geliştirdiklerini, geri kalan birileri olmadan gelişmenin mümkün olamayacağını ileri sürer.

Singer-Prebisch hipotezi uzun dönemde dış ticaret hadlerinin gelişmiş ülke lehine ve gelişmekte olan ülke aleyhine olacağını ileri sürer.

Toplumlar ve bireyler arasındaki ilişkilerin açıklanmasında çatışma merkezli açıklamalardan ilk yaklaşım merkantilizmdir. Merkantilizm, öncü ve çağdaş formlarıyla, kısaca, refahın ülkeler arasında aynı anda herkese eşit dağıtılamayacağını, kendi ülkesine öncelik vermenin başkaları aleyhine sonuçlar doğurabileceğini ve bunun normal görülmesini ve ülkelerin bu varsayımla hareket etmesi gerektiğini ileri sürer. Doğru cevap C'dir.

Merkantilist yaklaşımın ilkeleri, millilik (ulus merkezcilik), müdahalecilik, metal sevgisi ve sömürgecilik olmak üzere dört başlık altında toplanabilir. Merkantilizm, öncü ve çağdaş formlarıyla, kısaca, refahın ülkeler arasında aynı anda herkese eşit dağıtılamayacağını, kendi ülkesine öncelik vermenin başkaları aleyhine sonuçlar doğurabileceğini ve bunun normal görülmesini ve ülkelerin bu varsayımla hareket etmesi gerektiğini ileri sürer. Dolayısıyla gelir dağılımında eşitlik bu ilkelerden birisi değildir. Doğru cevap B'dir.

Ülkeler arasında çatışma odaklı bir ilişki ağının olduğu ve gücün durumuna göre sistemin evrildiğini ileri süren Marks ve Lenin’in açıklamaları dışında birçok yeni çatışmacı yaklaşım vardır. Ülkeler arasındaki ekonomik ilişkilerin, sömürgecilikle başlayarak başlangıcından itibaren eşit olamayan bir güç ilişkisi içinde yürüdüğünü, bunun da zamanla büyüyerek günümüzdeki küresel eşitsizliği de açıklamamıza imkan verecek bir bağımlılık yarattığını savunan bağımlılık teorisi bunlardan biridir. Bağımlılık kuramcılarından Andre Gunder Frank bu durumu “azgelişmişliğin gelişmesi tezi” olarak ifade eder. Doğru cevap E'dir.

Küresel düzeyde ülkeler arasındaki eşitsizliğin nedenlerini açıklamaya çalışan etkili düşünürlerden biri Immanuel Wallerstein’dır. Wallerstein’a göre tarihsel süreç içinde bazı ülkelerin lehine diğerlerinin de aleyhine olacak biçimde gelişen küresel dünya sistemi, merkez ülkeler, yarı çevre ülkeleri ve çevre ülkelerinden oluşan üç katmanlı bir yapı arz eder. Doğru cevap D'dir.

Ekonomide liberal yaklaşım, temelde kişisel özgürlük, özel mülkiyet ve bireysel girişime dayalı bir bakış açısı getirmiştir. Bu yaklaşımın temel unsurları; doğal düzen ve görünmez el, bireycilik ve çıkar uyumu, tam istihdam ve işbölümüdür. Doğru cevap A'dır.

İngiliz iktisatçı David Ricardo tarafından geliştirilen karşılaştırmalı üstünlük kuramı, iki ülke, iki mal, tek üretim faktörü, ölçeğe göre sabit getiri gibi varsayımlar altında bir ülkenin her iki malın üretiminde de mutlak üstünlüğe sahip olması durumunda bile, mukayeseli olarak daha üstün olduğu mala yoğunlaşarak kârlı dış ticaret yapabileceğini ileri sürer. Yani eğer bir ülke iki ayrı üründe de diğer ülkeden daha avantajlı durumdaysa bile üretim faktörlerini sadece en avantajlı olduğu malın üretimine tahsis edip, oradan elde edeceği üretim artışı ile diğer malı üretmek yerine mübadele karşılığı sattığı mallarla diğer ülkeden temin ederse toplamda daha kazançlı olur. Doğru cevap B'dir.

Kısaca her arz kendi talebini yaratır olarak ifade edilen ve bir üretim sırasında üretime katkıda bulunan faktör sahiplerine yapılan ödemelerin o malın satın alınmasını sağlayacak miktarda gelir meydana getirdiğini ifade eden kural say yasası olarak adlandırılmaktadır. Doğru cevap C'dir.

Dünya üzerinde ana aktörlerin ulus devletler olmadığı; hammadde, ucuz işgücü ve pazara uzaklığa göre coğrafi yer seçimi yapan ve dünya üretiminde gittikçe ağırlığını artıran, maliyetleri düşürmek için üretim merkezlerini gelişmiş ül-kelerden daha az gelişmiş bölgelere doğru kaydıran uluslararası firmaların önderliğinde yeni bir üretim süreci olduğunu ileri süren teorisi Yeni Uluslararası İşbiriği Teorisi'dir. Doğru cevap D'dir.

Bütün için geçerli sonuçların parçaların her biri için geçerli olmama” durumunu ifade eden kavram bölme yanılgısıdır. Bölme yanılgısını uluslararası politik ekonomi analizlerine taşıdığınızda, en geniş anlamıyla, bir ilişkinin bir ülke lehine sonuç vermesi, o ülkedeki herkes lehine sonuç verdiği anlamına gelmeyebileceği şeklinde yorumlanabilir. Doğru cevap B'dir.

Rasyonel tercih, alternatifleri olan konularda olası tüm seçeneklerin sıralanması, her birinin maliyet ve getirilerinin hesaplanması ve buna bağlı olarak en uygun kararın verilmesi durumunu ifade eder. Doğru cevap B'dir.

Birden çok kişinin taraf olduğu ve sonuçta kazanç ve kayıpların meydana geldiği ilişkilerde pozitif, negatif ve sıfır toplamlı olmak üzere üç durumdan bahsedilebilir ve oyun metaforu ile izah edilir. Buna göre pozitif toplamlı oyun, toplam kazancın kayıplardan fazla olma durumunu (ticaret), sıfır toplamlı oyun, kazanç ve kayıpların eşit olma durumunu (şans oyunları), negatif toplamlı oyun da tarafların toplam kayıplarının kazançlarından daha çok olduğu durumları (savaş) ifade etmek için kullanılır. Cevabımız E seçeneğidir.

Bir ülkenin veya devletin gücünün ana göstergesinin elindeki değerli madenler olduğunu, bu yüzden devletin diş ticaret fazlası vererek sürekli bu servet ve güç kaynaklarına sahip olması gerektiğini savunan görüş merkantalizmdir. Cevabımız A seçeneğidir.

Merkantilist yaklaşımın ilkeleri, millilik (ulus merkezcilik), müdahalecilik, metal sevgisi ve sömürgecilik olmak üzere dört başlık altında toplanabilir. Cevabımız C seçeneğidir.

Pazara yakınlık, hammadde veya işçilik bakımından potansiyel olarak karşılaştırmalı üstünlüğü olduğu düşünülen bir endüstrinin başlangıçta aynı alanda gelişmiş piyasalarla rekabet edememesine karşın geçici bir süre korunması halinde zamanla gelişmiş ülkelerdeki aynı sektörlerle rekabet edebileceğini savunan yaklaşım, bebek endüstri tezidir. Cevabımız B seçeneğidir.

Ülkelerdeki mutlak maliyetlerin farklılığı nedeniyle uluslararası serbest ticaretin, ticarete katılan her ülke için yararlı olacağını varsayan kavram, mutlak üstünlük varsayımıdır.

Kısaca her arz kendi talebini yaratır olarak ifade edilen ve bir üretim sırasında üretime katkıda bulunan faktör sahiplerine yapılan ödemelerin o malın satın alınmasını sağlayacak miktarda gelir meydana getirdiğini ifade eden kural say yasasıdır.

Toplumların gelişmelerinin, gelişmiş ülkelerin keşfettiği yöntemleri izleme dışında bir yolunun olmadığını savunan görüş modernleşme teorisidir. Cevabımız A seçeneğidir.

Alternatifleri olan konularda olası tüm seçeneklerin sıralanması, her birinin maliyet ve getirilerinin hesaplanması ve buna bağlı olarak en uygun kararın verilmesi durumu rasyonel tercihidir. Cevabımız C seçeneğidir.

Çatışma eksenli yaklaşımlar, gerekçe ve mekanizmalar farklı olsa da ülkelerin veya devletlerin aralarındaki ilişkileri, karşılıklı rıza ve uyumdan ziyade ekonomik gücü elinde tutanların diğerlerini kendilerine bağımlı, uzlaşırsa da buna mecbur olduğu için uzlaşan taraf haline getirerek yürüttüklerini savunur. Bu bağlamda Marksist yaklaşım, sermaye birikiminin ülkeler aleyhine durumlar oluşturmasının kaçınılmazlığını ve bunun, emeğin gücünün sermayeye üstün gelmesi ile son bulacağını savunur. Cevabımız D seçeneğidir.

Liberalizm, Keynescilik, modernizm, hegemonyacı istikrar veya uluslararası yeni iş bölümü teorisi gibi yaklaşımlar, ekonomi içi ve ekonomiler arası ilişkilerden her iki tarafın da kazançları olduğu, ilişkilerin gelişmesi ve kalıcılığının da bu karşılıklı yarar sağlamayla oluştuğu ortak paydasında birleşirler. Cevabımız E seçeneğidir.

Merkantilizm, Latince tüccar anlamına gelen merkant kelimesinden türetilen, ilk ortaya çıktığı haliyle devletin zenginliğini ticaret yoluyla biriktirilen değerli madenlerle ilişkilendiren yaklaşımları nitelemek için kullanılmıştır.

Merkantilizm, Latince tüccar anlamına gelen merkant kelimesinden türetilen, ilk ortaya çıktığı haliyle devletin zenginliğini ticaret yoluyla biriktirilen değerli madenlerle ilişkilendiren yaklaşımları nitelemek için kullanılmıştır.

Merkantilizm, Latince tüccar anlamına gelen merkant kelimesinden türetilen, ilk ortaya çıktığı haliyle devletin zenginliğini ticaret yoluyla biriktirilen değerli madenlerle ilişkilendiren yaklaşımları nitelemek için kullanılmıştır.

Merkantilist yaklaşımın ilkeleri, millilik (ulus merkezcilik), müdahalecilik, metal sevgisi ve sömürgecilik olmak üzere dört başlık altında toplanabilir. Bırakınız yapsınlar klasik iktisadın bir ilkesidir.

Tarihte ilk defa sistemli bir biçimde, devletlerin sömürgecilik faaliyetleri içine katılmasının, daha da ileri gidilerek korsanlığın bile meşru sayılabileceğinin dile getirilmesi merkantilistler sayesinde mümkün olmuştur.

Neomerkantilizm: Ağırlıklı olarak tarife dışı engellerle ulusal ekonomileri diğer ekonomilere karşı korumayı amaçlayan politika taraftarlığı.

Pazara yakınlık, hammadde veya işçilik bakımından potansiyel olarak karşılaştırmalı üstünlüğü olduğu düşünülen bir endüstrinin başlangıçta aynı alanda gelişmiş piyasalarla rekabet edememesine karşın geçici bir süre korunması halinde zamanla gelişmiş ülkelerdeki aynı sektörlerle rekabet edebileceğini savunan yaklaşım

Singer-Prebish Tezi Dış ticarette gelişmiş ülkelerin gelirleri artarken azgelişmiş ülkelerin ihraç ürünleri olan tarımsal ürünlere olan talepleri aynı hızda artmamasına karşılık azgelişmiş ülkelerin gelirleri yükseldikçe sanayileşmiş ülkelerden ithal ettikleri endüstriyel ürünlere olan taleplerinin daha hızla yükselmesi nedeniyle dış ticaret hadlerinin uzun dönemde azgelişmiş ülkeler aleyhine, gelişmiş ülkeler lehine bir seyir izlemesi.

Liberalizm: Kamu otoritesinin ekonomik, sosyal, dinsel gibi süreçlere müdahale etmesine, ya da bu süreçlere kendi istediği doğrultuda yön vermek yönündeki girişimlerine karşı çıkılması gerektiğini ileri süren görüş.

Amerikan hisse senedi piyasasında başlayıp önce Amerikan ekonomisinin ardında da dünya ekonomisinin durgunluğa girdiği 1929 yılından başlayıp on yıllık dönem boyunca yaşanan ekonomik sıkıntılar.

Doğru cevap Merkantilizm'dir.

Merkantilizmin ilkeleri ulus merkezcilik, müdahalecilik, metal sevgisi ve sömürgeciliktir. Kölelik merkantilizmin bir ilkesi değildir.

Üretimde yabancı ara malı kullanımını teşvik etme aynı zamanda ithalatı teşvik etme anlamına geleceği için tarife dışı engel olarak görülemez.

Henüz yeni ortaya çıkan endüstrileri teşvik etmek, korumacı politikaların gerekçelerinden birisidir.

Karl Marks'ın ünlü eseri Kapital'dir.

Marksizme göre üretim araçları ve insan emeği üretim güçleridir.

Marks'ın sosyal üstyapı adını verdiği din, hukuk ve yönetim, piramidin en üst katmanını oluşturmaktadır.

Lenin'in ortaya koyduğu teori, Emperyalizm teorisidir.

Sorudaki ifade yapısal bağımlılık yaklaşımına işaret etmektedir.

Wallerstein'ın geliştirdiği teori dünya sistemi teorisidir

Laissez faire, laissez passer bırakınız yapsınlar, bırakınız geçsinler anlamına gelmektedir.

Liberal iktisada göre görünmez bir el ekonomik düzeni sağlamaktadır.

Doğru cevap Büyük Buhran'dır.

Sorudaki ifade hegemonyacı istikrar yaklaşımını anlatmaktadır.

Olana yeni bir şey eklemek, onu olduğundan farklı hale getirmek anlamında değişim, insanlık tarihinin bütün dönemlerinde var olmuştur. Ancak son elli yılda gözlemlenen değişimin öncekilerden iki yönden farklılaştığını söyleyebiliriz. İlki değişimin hızıdır. Son küresel değişimin hızı, önceki dönemlerle karşılaştırılamayacak düzeyde artmıştır. Bu nedenle değişimin tarih boyunca yaşamış bütün insanların, hızlı değişimin ise çağımız insanının yakından tanık olduğu bir olgu olduğunu söyleyebiliriz. Günümüzde yasayanlar, geçmiş dönemlerde iki yüz yıllık bir dönem içinde görülebilecek değişimlere, hayatlarının sadece 20 yıllık bir döneminde şahit olmaktadırlar. Bir nesil birkaç köklü değişi tecrübe eder hale gelmiştir. Bunun yarattığı birçok yan etki zamanla anlaşılacaktır. Çağımızda tanık olduğumuz değişimin ikinci özelliği ise önceki dönemlerde görülmemiş biçimde yaygın olmasındır. Geçmiş dönemlerde bir buluş, bir inanç, bir değer hatta bir haber dünyanın bir tarafından diğer tarafına aktarılırken oldukça seçici bir yol izlerdi. Bu şekilde dış kaynaklı değişim ve yenilikler görece az insanın yaşadığı belirli şehir merkezleri arasında gerçekleştirdiği. İnsanların çoğu kırsalda yaşadığı için yenilik ve değişikliklerin onlara ulaşması oldukça sınırlıydı ve ulaşsa da bu yüzyıllar gerektiren bir süre alırdı. Şimdi işe dünyada kısa bir tur yaptığınızda, farklılık, yenilik ve değişikliklerin kısa sürede her tarafa yayıldığını görürsünüz. İnsanlar büyük oranda metropol şehirlerde yaşadığı için, iletişim ve nakliye maliyetlerindeki hızlı düşüşün de katkısıyla, dünya nüfusunun büyük kısmına çok kısa sürede ulaşmak, onları yeniliklerle tanıştırmak ve dönüştürmek mümkün hale gelmiştir.

Küreselleşmenin bir sonucu olarak özellikle turistik ziyaretlerin artması ile unutulmaya yüz tutmuş ya da önemi kaybolmuş geleneksel veya yerel kültürel unsurların değerlerinin artması, tarihi eserler ile belirli bir bölgeye özgü müzik, giysi ve yemeklerin, hatta bitki veya meyvelerin yeniden değer kazanması, bölgeye özgülüklerin kıymetli hale gelmesi mümkündür. Özellikle uluslararası turizm yerel giyim, el sanatları, yemek, eğlence, kültürel ürün, tarihi mekanlar veya o yöreye özgü doğal ürünlere talep oluşturmak suretiyle onların canlandırılması biçiminde yerelleşmeyi özendirebilir. Buna küreselleşmenin yerlileştirme etkisi diyebiliriz.

Küreselleşmeyle birlikte dışarıdan gelen ile yerli kültürün birbirini yok etmek yerine karşılıklı etkileşimi sonucu her ikisinden de farklı üçüncü bir kültürün oluşmasına da yol açılabilir. Buna da kültürlerin melezleşmesi diyebiliriz. Özellikle müzik, giyim ve yemek alanında görülen bu durumun iki farklı kültürün etkileşiminin, birinin diğerini dönüştürmesi şeklinde değil, her ikisinin de kendisine ait unsurları diğer kültürden aldıkları ile yeniden şekillendirip daha farklı ve yeni şeyler yaratması mümkündür.

Üretim alanında küreselleşme, bir ürünün değişik bölümlerinin maliyet avantajlarına göre farklı ülke sınırları içinde üretilmeye başlanmasıyla ortaya çıkmıştır. Bir ürünün farklı parçalarını dünyanın farklı yerlerinde üretip, farklı ülkelerde monte edip farklı ülkelerde piyasaya süren, çok sayıda dünya çapında şirket ortaya çıkmıştır. Bu şekilde üretimde küreselleşmeyi ortaya çıkaran faktörleri sıralayabiliriz.
• Ülkelerarasında mal ve hizmetlerin hareketliliğinin önündeki engellerin
kalkması,
• Hammadde kaynaklarına yakın yerlerde üretimin yapılmasının maliyetleri düşürmesi,
• Ürünlerin satıldığı piyasalara yakın yerlerde üretim yapmanın pazarlama maliyetlerini düşürmesi,
• Az gelişmiş veya gelişmekte olan ülkelerde işgücü maliyetlerinin düşüklüğü
• Üretimin farklı ülkelere dağıtılması gibi yöntemlerle stok ve nakliye masraflarının azaltılması,
• Gelişmiş ülkelerde sıkı takip edilen istihdam ve üretim standartlarının, çevre dostu üretim için konan kısıtların olmadığı yerlerde üretim yapmanın firmaların maliyetlerini düşürmesi,
• Gelişmekte olan veya az gelişmiş ülkelerde yabancı üreticilerden alınan vergi oranlarının düşüklüğü,
• Gelişmiş ülkelerde tepki toplayan kirli ve ağır işçilik gerektiren üretimlerin diğer ülkelere kaydırılması,
• Tüm dünyaya hitap eden güçlü Ar-Ge merkezlerin kurulması,
• Bölge veya ülke esaslı yaygın pazarlama ağının oluşması,
• İhtiyaçlara göre hızla değiştirilebilen esnek idari yapılanmalara gidilmesi,
• Üretimin farklı ülkelere yayılmasıyla risk dağıtımının yapılması.

Ekonomik küreselleşme bütün ülkeleri aynı şekilde etkilememektedir. Tüm dünyada toptan bir refah artışı olmasına rağmen bu artıştan gelişmiş ülkeler daha fazla pay almaktadır. Her ne kadar dev uluslararası şirketler hammadde tedariki, yerinde üretim veya bazı ara malları yereldeki küçük ve orta boy ulusal işletmelerden temin etmek, ürünlerin pazarlanmasında ulusal ve yerel ağları geliştirmek ve kullanmak biçiminde ulusal ekonomik birimlerle yakın işbirlikleri yapıp onların da gelişmesine katkı sağlasa da, sürecin kumanda merkezinde gelişmiş ülkeler yer aldığı için ekonomik küreselleşmenin, son tahlilde, onlara daha çok yaradığı söylenebilir. Bu nedenle uluslararası piyasaların gelişmesinin dünya ölçeğinde zenginliği artırırken hem ülkeler arası hem de ülkelerin kendi içindeki gruplar arasında gelir dağılımında eşitsizliklerin arttığına işaret etmek gerekir.

Küreselleşmenin siyasal alandaki en önemli etkisi politik alana ilişkin talep ve algıların değişmesine yol açmasıdır. Hem devletlerin resmi olarak imzaladıkları uluslararası anlaşmaların hem de küresel medyanın sağladığı iletişim imkanlarının bir sonucu olarak ülke halkları, özellikle insan hakları ve siyasal özgürlükler konularında, uluslararası normlara uyulması konusundaki taleplerini daha yüksek sesle ve etkili biçimde dile getirmektedirler. Bu yüzden, zaman zaman bazı ulus devletler belirli bir toprak parçası üzerinde mutlak egemenlik sağlama gücünde kayıplar yaşamaktadırlar. Devletler için artık mutlak ulusal egemenlik, bir nevi uluslararası toplumdan olur alan ulusal egemenliğe doğru evrilmektedir.

Küreselleşme sürecinin etkisiyle yerel kültürlerin akıbetinin ne olacağı konusunda homojenleşme, kutuplaşma ve melezleşme olarak özetlenebilecek baslıca üç görüş vardır. Birincisi egemen uygarlığın kültürünün yerel kültürleri içinde eritip yok edeceğini, sonuçta ortaya tek boyutlu homojen bir kültürün çıkacağını öne sürmektedir. Buna göre, uluslararası markaların bütün büyük şehirlerde mağazalar açmaları bunun açık göstergesidir. Yerel olarak tutunarak direnen bazı firmalar da yüksek bedeller verilerek satın alınmakta, zamanla küresel zincirin bir parçası haline gelmektedirler.
İkinci görüş, farklı uygarlıkların özünde çatışma eğiliminde oldukları varsayımından hareketle küreselleşme sürecinin sonunda farklı uygarlıkların ortaya çıkardığı kültürlerin birbirine düşman olacağı ve dünyanın zorunlu bir kutuplaşmaya gideceğini ileri sürmektedir. Buna göre farklı medeniyetlerin kültürleri, eninde sonunda kimin kazanacağı şimdiden belli olmayan bir savaşa tutuşacaklardır. Dünyanın farklı yerlerinden gittikçe sayıları artan terör örgütleri ile farklı inanç, etnik köken ve kültürlerin sözcüsü rolüyle ortaya çıkan radikal gruplar bu çatışmaya işaret olarak alınabilir.
Bu konudaki üçüncü görüş ise küreselleşmenin farklı kültürlerden çeşitli unsurları bir araya getiren, tek başına hiçbir devlete veya uygarlığa ait olmayıp çeşitli uygarlıkların katkılarıyla ortaya çıkmış melez bir kültüre kapı aralayacağını öngörmektedir. Önceki iki yaklaşımda, küreselleşmenin sonuçları bakımından baskın özellik karamsarlık, bu son yaklaşımın ise iyimserlik hakimdir.

Küreselleşmeyle birlikte tüm insanlar aynı anda yeni bir kıta keşfetmişlerdir. Şu anda üretim ve tüketimin üzerinde yapıldığı, önceki kıtalar hiç benzemeyen bir kıtamız daha vardır. Bu üzerinde yapılan işlemler ve onunla irtibatlı olarak yaşayan insanlar göz önüne alındığında dünyamızın en büyük kıtasıdır. Bu yeni kıta, öncekilerden farklı olarak önce icat edilmiş ardından keşfedilmiş, her yeni kişi keşfe katıldıkça da kıtamız büyümeye başlamıştır. Keşfedildikten sonra büyümeye başlayan ve hala büyümeye devam eden bu 8. kıta bilgisayar teknolojisi ile yaratılan internet dünyasıdır. Buna Kenichi Ohmae görünmeyen kıta adını vermektedir. Hepimizin neredeyse günlük olarak ulaştığı, bir şekilde işlem yaptığı ama diğer kıtalar gibi fiziksel varlığını, dağlarını denizlerini, bitkilerini göremediği, ucunu bucağını bilemediği bir kıta. Bu kıta üzerinde, aradığınız neredeyse her şeyin çevrim içi veya çevrimdışı olarak bulunduğu; zaman zaman ulusal otoriteler tarafından daraltılsa da sınırları tahayyüllerle çizilen sanal bir alem var. Dünyanın en büyük alışveriş merkezleri, bankaları, seyahat acenteleri, kütüphaneleri, müzeleri, müzik ve film arşivleri, eğlence salonları, eğitim kurumları, yardım kuruluşları, hobi bahçeleri daha aklınıza gelebilecek her şey orada bulunuyor. Üstelik ulaşımı kolay ve zahmetsiz isteyen herkese cep telefonu veya bilgisayar kadar yakın bir kıta.

Bazıları küreselleşmenin yararlı bir potansiyeli ifade ettiğini ancak kapitalizmin ehilleştirilmeye, evcilleştirilmeye, vahşi ve yıkıcı kapitalist özelliklerinin törpülenmeye ihtiyacı olduğunu, bu yüzden geniş kitlelere fayda sağlayan yönleri korunarak reforme edilmesi gerektiğini düşünmektedirler.
• Dezavantajlıların lehine olacak küresel hareketlerin desteklenmesi,
• Rekabeti olumsuz etkileyecek tekelleşmeleri önleyici ve tüm ülkeleri bağlayıcı uluslararası düzenlemelerin yapılması,
• Sadece ulusal veya uluslararası aktörlerin değil, sıradan insanların da sesinin duyulmasına imkan sağlayan sosyal medya imkanlarının genişletilmesi,
• Çevrenin korunması,
• Üretilmiş küresel risklerin azaltılmasına yönelik tedbirlerin alınması,
Reformcular, taraftarlar gibi şartsız destek yerine, küreselleşmenin eleştiri alan unsurlarının ayıklanmasını, geleceğe dair iyimser beklentilerin gerçekleşmesi yönünde örgütlenilmesini, karşıtlar gibi de gerçekçilikten uzaklaşılmaması yönünde tutum alan her kesimden taraftar bulan oldukça geniş bir gruptur.

Küresel değişime karşı duruşun en yaygın kabul görünen birinci nedeni, ulus-kimliğin korunması arzusudur. Küresel değişimden çevrede kalan ve süreçten pasif bir biçimde etkilenen ulus devlet bireylerinin oluşturdukları kolektif kimliklerinin (mesela ulusal onurlarının) zedelenmesi ciddi bir tepki oluşturmaktadır. Bu durum, ulusal ölçekte değişime karsı oluşan direncin, açıktan ifade edilmese de, en yaygın olarak paylaşılan esas gerekçesidir. Gelişmekte olan ülkelerde dışsal küresel değişim baskısı, kolektif kimliğe yönelik bir tehdit oluşturmakta, bu yolla da kitleler üzerinde bir tedirginlik meydana getirmektedir. Fakat toplumsal değişim, sadece şimdi değil, bütün zamanlarda kitleler üzerinde tedirginlik yaratmıştır. Tarihte değişim, alışkanlıkların, bilinenlerin, güvenilenlerin, inanılanların değiştirilmesini gerektirdiği ölçüde tepki toplamış ve dirençle karşılaşmıştır. Küresel değişim de, yaklaşık yüz elli yıllık bir dönemde yerleştirilmeye çalışılan ulus-devlet merkezli ekonomik, siyasi ve kültürel anlayışların kısmen veya tamamen değiştirilmesini öngörmektedir.