Bir bayındırlık hizmetinin görülmesi dolayısıyla kişilerin gayrimenkullerinde meydana gelen değer artışı üzerinden tahsil edilen paraya ise şerefiye adı verilmektedir.

Vergi hukukunun kaynaklardan bazıları asli (bağlayıcı, birincil) kaynak diğerleri ise yardımcı (bağlayıcı olmayan, ikincil) kaynak niteliğindedir.
Asli kaynaklar, yeni norm koyan; verginin konusunu, mükellefini veya oranını etkileyen, vergi idaresinin, vergi mükellefinin ve vergi mahkemelerinin uymak zorunda olduğu kaynaklardır. Anayasa, kanunlar, anlaşmalar, Cumhurbaşkanı kararnamesi, Cumhurbaşkanı kararları, yönetmelikler, Anayasa Mahkemesi kararları ve Danıştay içtihadı birleştirme kararları asli kaynak özelliğini taşımaktadır.

Hazine ve Maliye Bakanlığı tarafından çıkarılan vergiye ilişkin genel tebliğler, iki grupta ele alınabilir. Birinci grupta yer alan genel tebliğler, kanunun bakanlığa tanıdığı düzenleme yetkisine dayanarak çıkarılan tebliğlerdir. Bunlar, vergi hukuku açısından açıklayıcı ve yorumlayıcı olmanın dışında genel ve objektif yeni hükümler getiren idari düzenlemeler olduğu için hem idareyi hem de yargı organlarını bağlayıcı nitelikte kaynaklardır. Ancak önemle belirtilmelidir ki bu tebliğlerle kanunun verdiği yetkinin sınırları aşılarak vergi yükünü etkileyen düzenlemeler yapılamaz. Aynı zamanda birer idari işlem sayılan ilgili tebliğlerin Danıştay’da iptal davasına konu edilmesi mümkündür.

İkinci gruptaki genel tebliğler, vergi idaresinin kanunları, ülke genelinde karışıklığa yol açmayacak şekilde istikrarlı olarak uygulaması amacıyla çıkarılır. İlk gruptakilerin aksine bu tebliğler, yeni hükümler getirmez, yürürlükteki kuralları açıklar ve yorumlar. Bu yönüyle sadece vergi idaresini bağlayıcı olup yargı organlarını bağlamazlar.

Vergi kanunlarının yer bakımından uygulanması; bir ülkede mevcut vergi hukuku kaynaklarının uygulanacağı coğrafi sınırlar ve kişiler ile ilgilidir. Bu konuda vergi kanunlarının mülkiliği ve şahsiliği olmak üzere iki ilke esas alınmaktadır. Kanunların mülkiliği (yerselliği) ilkesi, devletlerin coğrafi sınırları içinde yaşayan (kendi tabiiyetinde olsun veya olmasın) herkesten, kanunların şahsiliği (kişiselliği) ilkesi ise, devletlerin tabiiyetinde olan (kendi sınırları dışında yaşasa bile) herkesten vergi almak istemesini ifade etmektedir.

Deyimsel (lâfzî) yorum: Kavramların ait oldukları hukuk dallarındaki anlamları araştırılmaktadır. Örneğin vergi hukukunda kullanılan aile reisi, sözleşme, veli, vasi gibi kavramlar, medeni hukukta verilen anlamlarına göre yorumlanmaktadır

Deyimsel (lâfzî) yorum: Kavramların ait oldukları hukuk dallarındaki anlamları araştırılmaktadır. Tarihi yorum: Kanun koyucunun, kanunun yapıldığı tarihteki amacı araştırılmaktadır. Bu araştırma, söz konusu kanunla ilgili tasarıya, gerekçeye ve meclis görüşme tutanaklarına bakılarak yapılmaktadır. Amaçsal (gai) yorum: Bu yöntemde, kanun koyucunun o zamanki amacından çok, söz konusu kanunun, ekonomik ve sosyal gelişmeler ışığında günümüzde kazandığı anlam araştırılmaktadır. Sistematik yorum: Herhangi bir kanun hükmünün anlamı araştırılırken, sadece o kanun içindeki yerine ve diğer maddelerle olan bağlantısına değil, ilgili diğer kanunlara da bakılmaktadır

Vergi matrahının ekonomik-parasal bir değer şeklinde ifade edildiği vergilere ise ad valorem (değer esasına dayalı) vergi denir. Burada vergi konularının fiyatları ve bedelleri matrahı oluşturur. Örneğin, doğalgazın m3 fiyatı üzerinden % 2 vergi alınması, sigaranın paket fiyatı üzerinden % 20 vergi alınması şeklinde uygulamalar ad valorem usulün uygulandığını gösterir.

Doğalgaz tüketiminde kullanılan her m3 için 5 lira ya da bir paket sigara için 5 lira vergi alınır denilseydi o takdirde burada spesifik vergi söz konusu olurdu.
Matrahın teknik bir miktar ya da fiziksel bir ölçü olarak ifade edildiği vergilere spesifik (miktar esasına dayalı) vergi denir.

Vergi alacağının, kanunda gösterilen matrah ve oranlar üzerinden vergi dairesi tarafından hesaplanarak bu alacağı miktar itibariyle belirleyen idari işleme tarh denir.

Vergi hukukunun kaynaklardan bazıları asli (bağlayıcı, birincil) kaynak diğerleri ise yardımcı (bağlayıcı olmayan, ikincil) kaynak niteliğindedir. Yardımcı kaynaklar verginin aslını değiştirmeyen, yani verginin matrah ve oranını etkilemeyen, yalnızca mevcut düzenlemelerin açıklaması niteliğinde olan kaynaklardır. Vergi kanunlarının daha iyi anlaşılmasını sağlarlar. Bu yüzden bu kaynakların ilgililer açısından bağlayıcılığı yoktur. Bu kaynaklar arasında da vergi kanunlarını açıklayıcı özellik taşıyan genel tebliğler, sirkülerler, muktezalar ve aşağıda diğer yargı kararları başlığı altında incelenen mahkeme kararları ve doktrin sayılabilir.

Vergi hukukunun kaynaklardan bazıları asli (bağlayıcı, birincil) kaynak diğerleri ise yardımcı (bağlayıcı olmayan, ikincil) kaynak niteliğindedir. Asli kaynaklar, yeni norm koyan; verginin konusunu, mükellefini veya oranını etkileyen, vergi idaresinin, vergi mükellefinin ve vergi mahkemelerinin uymak zorunda olduğu kaynaklardır. Aşağıda açıklanacak olan; Anayasa, kanunlar, anlaşmalar, Cumhurbaşkanı kararnamesi, Cumhurbaşkanı kararları, yönetmelikler, Anayasa Mahkemesi kararları ve Danıştay içtihadı birleştirme kararları asli kaynak özelliğini taşımaktadır. Cevabımız A seçeneğidir.

Kanunların mülkiliği ve şahsiliği prensibinin bir arada uygulanması, çifte vergilendirme problemlerini ortaya çıkarmaktadır. Uluslararası vergi anlaşmaları ile farklı devletlerarasında ortaya çıkabilecek bu çifte vergilendirme sorunları giderilmeye çalışılmaktadır. Uluslararası antlaşmalar, Dışişleri, Hazine ve Maliye Bakanlığı bürokratları tarafından hazırlanarak paraf edilir. Ancak, bu taslağın devleti bağlayıcı olabilmesi için Cumhurbaşkanı kararı ile onaylanması gerekir. Bir uluslararası antlaşmanın onaylanması veya bunlara katılmanın Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından bir kanunla uygun bulunmasına bağlıdır. Ancak, ekonomik, ticari veya teknik ilişkileri düzenleyen ve süresi bir yılı aşmayan antlaşmalar, devlet maliyesi bakımından bir yüklenme getirmiyor ise kişi hâllerine ve Türklerin yabancı memleketlerdeki mülkiyet haklarına dokunmuyor ise veya daha önce onaylanmış bir antlaşmanın uygulama antlaşması şeklinde ise Meclisin onayına ihtiyaç duyulmaz. Cevabımız E seçeneğidir.

Vergi kanunlarının zaman bakımından uygulanması konusu; vergi yasalarının yürürlüğe girmesi, yürürlükten kalkması nasıl olacaktır sorusuyla ilgilidir. Kabul edilen mevzuatın hangi tarihten itibaren yürürlüğe gireceği, genel olarak aynı kaynaklara konulan hükümlerle belirlenmektedir. Yürürlüğe giriş; Resmi Gazete hakkında düzenlemeler içeren 10 numaralı Cumhurbaşkanlığı kararnamesinin 7. maddesine göre Kanunlar, Cumhurbaşkanlığı kararnameleri ve yönetmelikler ile diğer düzenlemeler, ayrıca bir yürürlük tarihi belirlenmemiş ise Resmi Gazete’de yayımlandığı gün yürürlüğe girer. Cevabımız A seçeneğidir.

Yorum, yapanın kimliğine göre yasama yorumu, idari yorum, yargısal yorum ve bilimsel yorum şeklinde türlere ayrılmaktadır. Yorum yöntemleri ise; deyimsel (lâfzî) yorum, tarihi yorum, amaçsal (gai) yorum ve sistematik yorumdur. Ceavbımız C seçeneğidir.

Vergi konularının, verginin hesaplanmasına esas alınan değer ve miktarlarına matrah denilir. Vergiyi hesaplamak için vergi matrahına uygulanan miktarın yüzde (%) ile belirtilmesine vergi oranı denir. Vergi oranlarının veya vergi miktarının yer aldığı çizelgelere vergi tarifesi denir. Vergi alacağının doğması için verginin konusuyla mükellefi arasında kurulması gereken ilişkiye vergiyi doğuran olay denir. Varlığı, vergi borcunun doğumuna sebep olan unsurlar, işlemler ve ekonomik değerlere verilen isim ise verginin konusu olarak adlandırılır.

Matrahın teknik bir miktar ya da fiziksel bir ölçü olarak ifade edildiği vergilere spesifik (miktar esasına dayalı) vergi denir. Motorlu taşıtlar vergisinde aracın yaşına ve silindir hacmine göre vergi hesaplanması örneğinde olduğu gibi bu usulde hesaplanan vergilerde ağırlık, sayı, hacim, uzunluk, yüzölçümü gibi sayısal büyüklükler esas alınır.

Seyahat özgürlüğü, dava açma, özel yaşamın gizliliği ve uzlaşma kurumundan yararlanma mükellefin hakları arasında yer alırken fatura düzenleme, mükellefin ödevleri arasında yer almaktadır.

Cebri icra süreci, kamu borçlusuna gönderilen ödeme emriyle başlar. Ödeme emri, kesin, yürütülmesi zorunlu, bireysel ve şekle bağlı bir idari işlemdir. Bu emrin içeriğinde kamu borcunun asıl ve ferilerinin mahiyeti, miktarı, borcun nereye ödeneceği, 15 gün içinde borcun ödenmesi veya mal bildiriminde bulunulması gereği yazılıdır.

Zamanaşımını kesen nedenlerden bazıları şunlardır:

• Ödeme yapılması,


• Haciz uygulanması,


• Zorla tahsil ve takip işlemleri sonucunda tahsilat yapılması,


• Ödeme emri tebliğ edilmesi,


• Mal bildirimi, mal edinme ve artmalarının bildirilmesi,


• Yukarıdaki işlemlerin kefil veya kanuni temsilci kişiliğinde gerçekleşmesi,


• Uyuşmazlık konusu olan kamu alacaklarında yargı organı tarafından bozma kararı verilmesi,


• Yargı organlarının yürütmenin durdurulması kararı vermesi,


• Kamu alacağının teminata bağlanmasıdır.

Bir bayındırlık hizmetinin görülmesi dolayısıyla kişilerin gayrimenkullerinde meydana gelen değer artışı üzerinden tahsil edilen paraya ise şerefiye adı verilmektedir.

Yardımcı kaynaklar, vergi kanunlarını açıklayıcı özellik taşıyan genel tebliğler, sirkülerler, muktezalar ve mahkeme kararları ve doktrin sayılabilir. Danıştay içtihadı birleştirme kararları asli kaynak özelliğini taşımaktadır.

Anayasa, bir ülkede uygulanan en üst norm olarak devletin temel organlarının kuruluşunu ve dolayısıyla işleyişini, vatandaşların devlet karşısında sahip oldukları temel hak ve hürriyetleri düzenler. Anayasanın pozitif hukuk açısından üstün ve bağlayıcı kaynak olması, kanunların anayasaya uygun olması esasları, vergi hukuku açısından da geçerlidir.

Mükellefler, Gelir İdaresi Başkanlığından veya bu hususta yetkili kıldığı makamlardan, vergi durumları ve vergi uygulaması bakımından anlaşılmaz ve tereddütlü gördükleri konular hakkında yazılı bilgilendirme isteyebilir. Gelir İdaresi Başkanlığı, istenen bilgiyi özelge (mukteza) ile cevaplandırabileceği gibi, aynı durumda olan tüm mükellefler için uygulamaya yön vermek ve açıklık getirmek üzere sirküler de yayımlayabilir.

Mirasçı, kendisine düşen miras hissesi oranında ölenin vergi borçlarından (gecikme zammı, gecikme faizi dahil) sorumludur. Ancak cezalar dolayısıyla mirasçıların herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır. Bu, cezanın kişiselliği kuralının bir sonucu olup, ölüm halinde cezalar düşmektedir.

Ekonomik, sosyal ve siyasi gerekçelerle bazı durumlarda vergi mükellefiyeti ya kişi yönünden ya da verginin konusu yönünden kaldırılabilir, kısıtlanabilir. Kural olarak vergi mükellefi olan bir gerçek ya da tüzel kişinin açık bir kanun hükmüyle vergi kapsamının dışında bırakılmasına vergi muafiyeti denir. Gelir vergisi açısından getirilen esnaf ve diplomat muaflığı bunun birer örneğidir.

Fatura, malın teslim edildiği veya hizmetin yapıldığı tarihten itibaren en geç 7 gün içinde düzenlenir. Bu şekilde faturanın düzenlenmesi; paranın tahsiline değil, malın veya hizmetin teslimine bağlanmıştır. Yani satılan malın veya verilen hizmetin bedeli tahsil edilmese de faturanın düzenlenmesi gerekir.

Tahsil zamanaşımı; vergi yükümlüsünün yabancı ülkede bulunması, vergi yükümlüsünün hileli iflas etmesi ve tereke tasfiyesi dolayısıyla vergi yükümlüsü hakkında takip yapılması olanağı bulunmaması durumlarında durmaktadır.

Cezaya karşı dava yolunu kullanmayan sorumlu, cezalarda indirim talep edebilir. Bu talep kabul olursa vergi ziyaı cezasının birinci defada yarısı, müteakiben kesilenlerde üçte biri; usulsüzlük veya özel usulsüzlük cezalarının ise yarısı indirilir.

Vergi hataları, hesap hataları ve vergilendirme hataları olmak üzere ikiye ayrılır. Hesap hataları, verginin hesaplanması sırasında yapılan ve matraha, miktara ya da verginin mükerrer olmasına ilişkin hatalardır. Vergi mükellefiyetinin belirlenmesinde değerlendirme yanlışlıkları olarak da kabul edilen vergilendirme hataları, mükellefin şahsında, mükellefiyette, konuda, vergilendirme veya muafiyet döneminde hata olmak üzere 4 gruba ayrılır.

Anayasanın pozitif hukuk açısından üstün ve bağlayıcı kaynak olması, kanunların anayasaya uygun olması esasları, vergi hukuku açısından da geçerlidir
Anayasa, bir ülkede uygulanan en üst norm olarak devletin temel organlarının kuruluşunu ve dolayısıyla işleyişini, vatandaşların devlet karşısında sahip oldukları temel hak ve hürriyetleri düzenler.

Bir uluslararası antlaşmanın onaylanması veya bunlara katılmanın Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından bir kanunla uygun bulunmasına bağlıdır.
Uluslararası vergi antlaşmaları, Cumhurbaşkanı kararı ile onaylanır.

Bu kararlar idari işlem olması nedeniyle idari yargının denetimine tabidir. Görevli mahkeme ise Danıştay’dır.
Cumhurbaşkanlığın kararları, Cumhurbaşkanının yürütme yetkisinden kaynaklanan idari kararlarıdır. Vergileme konusunda vergi kanunları ile belirlenmiş olan alt ve üst sınırlar arasında kalmak kaydıyla vergilerin istisna, muafiyet indirim ve oranlarında değişiklik yapma yetkisi Cumhurbaşkanlığı Kararları ile düzenlenebilir.

Vergileme konusunda vergi kanunları ile belirlenmiş olan alt ve üst sınırlar arasında kalmak kaydıyla vergilerin istisna, muafiyet indirim ve oranlarında değişiklik yapma yetkisi Cumhurbaşkanlığı Kararları ile düzenlenebilir.
Cumhurbaşkanlığın kararları, Cumhurbaşkanının yürütme yetkisinden kaynaklanan idari kararlarıdır.

İkinci gruptaki genel tebliğler, vergi idaresinin kanunları, ülke genelinde karışıklığa yol açmayacak şekilde istikrarlı olarak uygulaması amacıyla
çıkarılır.
Hazine ve Maliye Bakanlığı tarafından çıkarılan vergiye ilişkin genel tebliğler, iki grupta ele alınabilir. Birinci grupta yer alan genel tebliğler, kanunun bakanlığa tanıdığı düzenleme yetkisine dayanarak çıkarılan tebliğlerdir.

Vergi kanunlarının yorumu yorum yapanın kimliğine göre yasama yorumu, idari yorum, yargısal yorum ve bilimsel yorum şeklinde türlere ayrılmaktadır.

Bir başka tanımla verginin hesaplanabilmesi için verginin indirgendiği teknik-fiziksel ya da ekonomik-parasal büyüklüğe matrah denir.
Vergi konularının, verginin hesaplanmasına esas alınan değer ve miktarlarına matrah denilir.

Tarh işlemini mükellefin bağlı olduğu vergi dairesi yapar.
Vergi alacağının, kanunda gösterilen matrah ve oranlar üzerinden vergi dairesi tarafından hesaplanarak bu alacağı miktar itibariyle belirleyen idari işleme tarh denir.

Vergi hukuku açısından belgelerin saklanması gereken süre 5 yıl olarak belirlenmiştir.

Tahsil zamanaşımı, Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 102. maddesinde düzenlenmiştir.
“Amme alacağı, vadesinin rastladığı takvim yılını takip eden takvim yılı başından itibaren 5 yıl içinde tahsil edilmezse zamanaşımına uğrar.”

Deyimsel (lâfzî) yorum: Kavramların ait oldukları hukuk dallarındaki anlamları araştırılmaktadır. Örneğin vergi hukukunda kullanılan aile reisi, sözleşme, veli, vasi gibi kavramlar, medeni hukukta verilen anlamlarına göre yorumlanmaktadır.

Vergi matrahının ekonomik-parasal bir değer şeklinde ifade edildiği vergilere ise ad valorem (değer esasına dayalı) vergi denir.

Verginin terkin edilmesi ancak yasal koşulların bulunması durumunda mümkündür. Terkin işlemi dört nedene dayalı olarak yapılabilir:
• Doğal Afetler Nedeniyle Terkin
• Yargı Kararına Dayanan Terkin
• Vergi Hatalarının Düzeltilmesi Nedeniyle Terkin
• Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’a Dayalı Terkin

İlk takip yolunda kamu alacağına karşı daha önceden alınmış hazine tahvili ya da bono gibi bir teminat vardır. Borcun 15 gün içinde ödenmemesi halinde teminatın paraya çevrileceği borçluya yazı ile bildirilir.

Tahsil zamanaşımının başlangıcı, kamu alacağının vadesinin rastladığı takvim yılını izleyen takvim yılı başıdır.

Kaçakçılık: Defter ve kayıtlarda hesap ve muhasebe hileleri yapmak, gerçek olmayan veya kayda konu işlemlerle ilgisi bulunmayan kişiler adına hesap açmak, defter, kayıt ve belgeleri tahrif etmek, gizlemek veya yok etmek, defter sayfalarını yok ederek yerine başka yapraklar koymak şeklinde örneklerini verdiğimiz suçlar, vergi kaçakçılığı cezasını gerektirir. Bu ceza, 18 ay ile 5 yıl arasında değişen süreyle hürriyeti bağlayıcı cezayı ifade eder. Bu cezalar, para cezasına çevrilemez. İşlenen fiil aynı zamanda vergi kaybına sebep olmuşsa hapis cezasına ilave olarak vergi ziyaı cezası da kesilir (VUK m. 359).

Hesap hataları, verginin hesaplanması sırasında yapılan ve matraha, miktara ya da verginin mükerrer olmasına ilişkin hatalardır.

Vergi yargılamasının usule ilişkin öne çıkan bazı özellikleri vardır:
Bunlardan ilki, yazılılık ilkesidir. Buna göre vergi mahkemelerinde yazılı yargılama usulü uygulanır ve inceleme, evrak üzerinde yapılır (İYUK m.1). Duruşma yapılması istisnai nitelik taşır.
İkincisi, re’sen araştırma ilkesinin geçerli olmasıdır. Vergi yargısında hâkim, tarafların sunduğu delillerle bağlı değildir, bu yüzden re’sen araştırma yetkisine ve görevine sahiptir. İdari yargının tümünde, Danıştay, Bölge İdare Mahkemeleri ile idare ve vergi mahkemeleri, bakmakta oldukları davalara ait her çeşit incelemeleri kendiliklerinden yaparlar. Mahkemeler belirlenen süre içinde gerekli evrakın gönderilmesini ve her türlü bilgilerin verilmesini taraflardan ve ilgili diğer yerlerden isteyebilirler (İYUK m.20).
Üçüncüsü, re’sen araştırma ilkesiyle bağlantılı olarak delil serbestisidir. Vergi yargılamasında yemin ve vergiyi doğuran olayla tabii ve açık bağlantısı olmayan tanık beyanı haricinde her türlü delil serbestçe kullanılabilir (VUK m. 3-B). Bir uyuşmazlığın daha önceden belirlenmiş delillerle ispatı söz konusu değildir.
Dördüncüsü, kıyas yasağıdır. Vergilerin kanuniliği ilkesi gereği vergi uygulamasında olduğu gibi vergi yargılamasında da kıyas yasağı vardır.

Usulsüzlük, vergi kanunlarının şekle ve usule ilişkin hükümlerine uyulmaması olarak tanımlanır (VUK m. 351).

Zamanaşımını kesen nedenlerden bazıları şunlardır:
• Ödeme yapılması,
• Haciz uygulanması,
• Zorla tahsil ve takip işlemleri sonucunda tahsilat yapılması,
• Ödeme emri tebliğ edilmesi,
• Mal bildirimi, mal edinme ve artmalarının bildirilmesi,
• Yukarıdaki işlemlerin kefil veya kanuni temsilci kişiliğinde gerçekleşmesi,
• Uyuşmazlık konusu olan kamu alacaklarında yargı organı tarafından bozma kararı verilmesi,
• Yargı organlarının yürütmenin durdurulması kararı vermesi,
• Kamu alacağının teminata bağlanmasıdır.

Kamu kurumlarınca bir iş veya faaliyetin yapılmasına izin verilmesi karşılığında tahsil edilen kamu gelirine resim denir.

Bir bayındırlık hizmetinin görülmesi dolayısıyla kişilerin gayrimenkullerinde meydana gelen değer artışı üzerinden tahsil edilen paraya ise şerefiye adı verilmektedir.

Vergi hukukunun kaynaklardan bazıları asli (bağlayıcı, birincil) kaynak diğerleri ise yardımcı (bağlayıcı olmayan, ikincil) kaynak niteliğindedir. Asli kaynaklar, yeni norm koyan; verginin konusunu, mükellefini veya oranını etkileyen, vergi idaresinin, vergi mükellefinin ve vergi mahkemelerinin uymak zorunda olduğu kaynaklardır. Aşağıda açıklanacak olan; Anayasa, kanunlar, anlaşmalar, Cumhurbaşkanı kararnamesi, Cumhurbaşkanı kararları, yönetmelikler, Anayasa Mahkemesi kararları ve Danıştay içtihadı birleştirme kararları asli kaynak özelliğini taşımaktadır.

Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Cumhurbaşkanına verilebilir.

Cumhurbaşkanının, yürütme yetkisine ilişkin konularda çıkarmış olduğu kararnamelerdir. Bu kararnamelerle Anayasanın ikinci kısmının birinci ve ikinci bölümlerinde yer alan temel haklar, kişi hakları ve ödevleriyle dördüncü bölümde yer alan siyasi haklar ve ödevler Cumhurbaşkanlığı kararnamesiyle düzenlenemez (Anayasa md 104/17). Olağanüstü hallerde Cumhurbaşkanı, olağanüstü halin gerekli kıldığı konularda, 104 üncü maddenin onyedinci fıkrasının ikinci cümlesinde belirtilen sınırlamalara tabi olmaksızın Cumhurbaşkanlığı kararnamesi çıkarabilir (Anayasa md. 119/6).

Vergi matrahının ekonomik-parasal bir değer şeklinde ifade edildiği vergilere ise ad valorem (değer esasına dayalı) vergi denir. Burada vergi konularının fiyatları ve bedelleri matrahı oluşturur. Örneğin, doğalgazın m3 fiyatı üzerinden % 2 vergi alınması, sigaranın paket fiyatı üzerinden % 20 vergi alınması şeklinde uygulamalar ad valorem usulün uygulandığını gösterir. Karşılaştırma olması açısından belirtelim ki doğalgaz tüketiminde kullanılan her m³ için 5 lira ya da bir paket sigara için 5 lira vergi alınır denilseydi o takdirde burada spesifik vergi söz konusu olurdu.

Vergi hukuku açısından belgelerin saklanması gereken süre 5 yıl olarak belirlenmiştir.

Fatura, malın teslim edildiği veya hizmetin yapıldığı tarihten itibaren en geç 7 gün içinde düzenlenir.

Ödeme emrinde belirtilen 15 gün içinde borcunu ödemeyen borçlunun, mal bildiriminde gösterilen veya tahsil dairesince tespit edilen menkul malları ile gayrimenkullerinden, alacak ve haklarından kamu alacağına yetecek miktarı tahsil dairesince haczolunur.
Haciz işlemiyle birlikte borçlu, alacaklı kamu idaresinin onayını almaksızın hacizli mallarda tasarrufta bulunamaz. Yapılan takip sonunda, borçlunun haczi mümkün malı olmadığı veya bulunan malların satış bedeli borcunu karşılamadığı takdirde borçlu aciz halinde sayılır. Alacaklı tahsil dairesi aciz halindeki borçlunun mali durumunu zamanaşımı süresi içinde devamlı olarak takip eder.
Haciz sırasında istendiği takdirde, kilitli ve kapalı yerlerin açılması ve her türlü eşyanın gösterilmesi mecburidir. Gerekirse bu yerler zorla açtırılır, kilit ve her türlü tertibat kırılabilir. Haczolunan malların zorla alınmasında hal ve durumun gerektirdiği her türlü zora başvurulabilir. Gerekirse borçlu şahsa da zor kullanılabilir.

Vergilendirme hatalarında düzeltme işlemi, mükellefin başvurusuyla yapılabileceği gibi tereddüt edilmeyen açık ve mutlak vergi hataları idarece re’sen düzeltilir. Vergi hatalarının düzeltilmesine karar verme yetkisi, vergi dairesi müdürüne aittir. Düzeltme mükellefin lehine ya da aleyhine sonuç doğurabilir. Aleyhe olan düzeltmeler için mükellefin vergi mahkemesinde dava açma hakkı saklıdır (VUK m. 121).

Kamu gelirleri içinde en büyük ve önemli
kısmı vergiler oluşturmaktadır.

Anayasa, bir ülkede uygulanan en üst norm olarak devletin temel organlarının kuruluşunu ve dolayısıyla işleyişini, vatandaşların devlet karşısında
sahip oldukları temel hak ve hürriyetleri düzenler.

Vergilemenin temel amacı olarak kabul edilen mali amaç, aynı zamanda karşılıklılık
ilkesini de hatırlatmaktadır.

Vergileme konusunda vergi kanunları ile belirlenmiş olan alt ve üst sınırlar arasında kalmak kaydıyla
vergilerin istisna, muafiyet indirim ve oranlarında değişiklik yapma yetkisi Cumhurbaşkanlığı Kararları ile
düzenlenebilir.

Yorum yöntemleri aşağıda kısaca açıklanmaktadır:
Deyimsel (lâfzî) yorum: Kavramların ait oldukları hukuk dallarındaki anlamları araştırılmaktadır.
Örneğin vergi hukukunda kullanılan aile reisi, sözleşme, veli, vasi gibi kavramlar, medeni hukukta verilen anlamlarına göre yorumlanmaktadır.
Tarihi yorum: Kanun koyucunun, kanunun yapıldığı tarihteki amacı araştırılmaktadır. Bu araştırma,
söz konusu kanunla ilgili tasarıya, gerekçeye ve meclis
görüşme tutanaklarına bakılarak yapılmaktadır.
Amaçsal (gai) yorum: Bu yöntemde, kanun
koyucunun o zamanki amacından çok, söz konusu
kanunun, ekonomik ve sosyal gelişmeler ışığında
günümüzde kazandığı anlam araştırılmaktadır.
Sistematik yorum: Herhangi bir kanun hükmünün anlamı araştırılırken, sadece o kanun içindeki yerine ve diğer maddelerle olan bağlantısına
değil, ilgili diğer kanunlara da bakılmaktadır

Deyimsel (lâfzî) yorum: Kavramların ait oldukları hukuk dallarındaki anlamları araştırılmaktadır.
Örneğin vergi hukukunda kullanılan aile reisi, sözleşme, veli, vasi gibi kavramlar, medeni hukukta verilen anlamlarına göre yorumlanmaktadır.

Tarihi yorum: Kanun koyucunun, kanunun yapıldığı tarihteki amacı araştırılmaktadır. Bu araştırma,
söz konusu kanunla ilgili tasarıya, gerekçeye ve meclis
görüşme tutanaklarına bakılarak yapılmaktadır

Amaçsal (gai) yorum: Bu yöntemde, kanun
koyucunun o zamanki amacından çok, söz konusu
kanunun, ekonomik ve sosyal gelişmeler ışığında
günümüzde kazandığı anlam araştırılmaktadır

Sistematik yorum: Herhangi bir kanun hükmünün anlamı araştırılırken, sadece o kanun içindeki yerine ve diğer maddelerle olan bağlantısına
değil, ilgili diğer kanunlara da bakılmaktadır

Vergi alacağının, kanunda gösterilen matrah ve
oranlar üzerinden vergi dairesi tarafından hesaplanarak bu alacağı miktar itibariyle belirleyen idari
işleme tarh denir

Asli kaynaklar, yeni norm koyan; verginin konusunu, mükellefini veya oranını etkileyen, vergi idaresinin, vergi mükellefinin ve vergi mahkemelerinin uymak zorunda olduğu kaynaklardır. Aşağıda açıklanacak olan; Anayasa, kanunlar, anlaşmalar, Cumhurbaşkanı kararnamesi, Cumhurbaşkanı kararları, yönetmelikler, Anayasa Mahkemesi kararları ve Danıştay içtihadı birleştirme kararları asli kaynak
özelliğini taşımaktadır. Yardımcı kaynaklar ise, verginin aslını değiştirmeyen, yani verginin matrah ve oranını etkilemeyen, yalnızca mevcut düzenlemelerin açıklaması niteliğinde olan kaynaklardır. Vergi kanunlarının daha iyi anlaşılmasını sağlarlar. Bu yüzden bu kaynakların ilgililer açısından bağlayıcılığı yoktur. Bu kaynaklar arasında da vergi kanunlarını açıklayıcı özellik taşıyan genel tebliğler, sirkülerler, muktezalar ve aşağıda diğer yargı kararları başlığı altında incelenen mahkeme kararları ve doktrin sayılabilir.

Anayasa bu yetkiyi Cumhurbaşkanına tanımıştır.

Açıklanan yorum türü sistematik yorumdur.

Vergi Usul Kanunu’na göre (m. 9), mükellefiyet ve vergi sorumluluğu için kanuni ehliyetin bulunması
şart değildir. Vergi hukukunda ehliyetin temeli ödeme gücüdür. Buna göre hukuki fiil ehliyetine, hukuki
işlem ehliyetine sahip olmayan kişiler de vergi mükellefi olabilir. Bu durumda fiil ehliyetine sahip olmayan
mükellefin yerine getirmesi gereken vergi yükümlülükleri, kanuni temsilcisi tarafından yerine getirilir.

Mirasçıların ölenin vergi borçlarından sorumlu tutulabilmesinin temel koşulu, mirasçıların mirası reddetmemiş olmalarıdır. Mirasçılar ölüm tarihinden itibaren 3 ay içinde mirası reddedebilirler (Medeni Kanun m. 606). Mirasın reddedilmesi durumunda, mirasçıdan ölenin vergi borçlarının istenebilmesi mümkün değildir. Mirası kabul etmiş mirasçıların vergi borcundan sorumluluğu, oransal olarak sınırlandırılmıştır. Mirasçı, kendisine düşen miras hissesi oranında ölenin vergi borçlarından (gecikme zammı, gecikme faizi dahil) sorumludur.

Vergi alacağının, kanunda gösterilen matrah ve oranlar üzerinden vergi dairesi tarafından hesaplanarak bu alacağı miktar itibariyle belirleyen idari işleme tarh denir.

Sevk irsaliyesi, satılan malın taşınması durumunda, malın özelliklerini içeren ve araçta bulundurulması gereken bir belgedir (VUK m. 230/5).

Vergi borcunun, usulüne uygun şekilde zamanında ödenmemesi halinde cebri icra yoluyla, zor kullanılarak tahsil edilmesi sağlanır. Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’da cebri takip yolları üçe ayrılır. Bunlar, teminatın paraya çevrilmesi veya kefilin takibi, iflas ve hacizdir.

Kanunda özel usulsüzlük cezasını gerektiren fiiller ayrıca düzenlenmiştir. (VUK m. 353 vd.). Fatura, serbest meslek makbuzu, gider pusulası ve müstahsil makbuzunun verilmemesi alınmaması, fiş ve yolcu bileti gibi belgelerin düzenlenmemesi ve bulundurulmaması gibi fiiller özel usulsüzlük cezasını gerektiren fiillerdir. Genel usulsüzlük cezalarına oranla bu fiiller için takdir edilen maktu para cezalarının daha ağır olduğu söylenebilir.

Vergi hukukundaki idari çözüm yolları, uzlaşma ve vergi hatalarının düzeltilmesidir.

Vergi Hukukunun Kapsamı
Vergi hukuku kavramı, kapsam açısından geniş anlamda ele alındığında devletin kamu gücüne dayanarak elde ettiği tüm kamu gelirlerini yani vergiye ilave olarak resim, harç ve şerefiye gibi diğer gelirleri de içerir. Dar anlamda vergi hukuku ise sadece vergilere ilişkin kuralları kapsamına alır.
Vergi hukukunun konusuna; Vergi, resim, harç, fon gibi isimlerle alınan çeşitli kamu gelirlerinin tarh-tahakkuk-tahsili, Vergi suçları ve cezaları, Vergilendirme sürecinde çıkan uyuşmazlıkların çözümü gibi konular girmektedir.
Şimdi kamu gelirlerinin neler olduğuna daha yakından bakalım. Bu kapsamda temel kavram olarak beliren vergi, kamu giderlerini karşılamak amacıyla, doğrudan bir karşılığı olmaksızın kanunla belirtilen kurallara göre ve kamu gücü kullanılarak kişilerden tahsil edilen kamu geliri olarak tanımlanır. Kamu gelirleri içinde en büyük ve önemli kısmı vergiler oluşturmaktadır.
Vergi dışındaki kamu gelirlerinden biri olan harç, herhangi bir kamu idaresinin yaptığı hizmet karşılığında, bu hizmetlerden yararlananlardan alınan paralara verilen isimdir. Bu konuda, hukuki uyuşmazlığın çözümü için dava açan bir kişinin ödediği mahkeme harcı ile gayrimenkul satın alan bir kişinin tapuda işlem yaptırırken ödediği tapu harcı örnek olarak verilebilir. Tanımdan ve örneklerden rahatlıkla çıkarılacağı üzere verginin aksine harç, belirli bir kamu hizmetinden yararlanmanın karşılığı olarak tahsil edilmektedir.
Kamu kurumlarınca bir iş veya faaliyetin yapılmasına izin verilmesi karşılığında tahsil edilen kamu gelirine resim denir.
Bir bayındırlık hizmetinin görülmesi dolayısıyla kişilerin gayrimenkullerinde meydana gelen değer artışı üzerinden tahsil edilen paraya ise şerefiye adı verilmektedir.
Buraya kadar ifade edilen çeşitli kamu gelirlerinin dışında gösterilen katkı payları, para ve vergi cezaları gibi vergi benzeri mali yükümlülükler de aynı şekilde vergi hukukunun kapsamında değerlendirilmektedir.

Anayasa, bir ülkede uygulanan en üst norm olarak devletin temel organlarının kuruluşunu ve dolayısıyla işleyişini, vatandaşların devlet karşısında sahip oldukları temel hak ve hürriyetleri düzenler.
“Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür."
Vergi yükünün adaletli ve dengeli dağılımı, maliye politikasının sosyal amacıdır.
Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır. Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Cumhurbaşkanına verilebilir.”

Vergi Kanunlarının Yorumu
Yorum, tüm hukuk dallarında başvurulan bir
yoldur. Yorum yoluyla, kanun koyucunun gerçek
iradesi anlaşılmaya çalışılır. Yasa metninin anlaşılmasında
bir sorun yoksa yoruma da ihtiyaç duyulmayacaktır.
Ancak, gerçek hayatta ortaya çıkan
olayların karmaşıklığı, yasa metinlerinin yorumunu
gerekli kılabilmektedir. Örneğin vergi hukukunda
kullanılan; gelir, sermaye, gider, sözleşme
gibi kavramların anlamı, mükellefle vergi idaresi
arasında çoğu kez uyuşmazlıklara yol açmaktadır.
Yorum
Yapanın kimliğine göre yasama yorumu, idari
yorum, yargısal yorum ve bilimsel yorum şeklinde
türlere ayrılmaktadır.
Yorum yöntemleri aşağıda kısaca açıklanmaktadır:
Deyimsel (lâfzî) yorum: Kavramların ait oldukları
hukuk dallarındaki anlamları araştırılmaktadır.
Örneğin vergi hukukunda kullanılan aile reisi, sözleşme,
veli, vasi gibi kavramlar, medeni hukukta verilen
anlamlarına göre yorumlanmaktadır.
Tarihi yorum: Kanun koyucunun, kanunun yapıldığı
tarihteki amacı araştırılmaktadır. Bu araştırma,
söz konusu kanunla ilgili tasarıya, gerekçeye ve meclis
görüşme tutanaklarına bakılarak yapılmaktadır.
Amaçsal (gai) yorum: Bu yöntemde, kanun
koyucunun o zamanki amacından çok, söz konusu
kanunun, ekonomik ve sosyal gelişmeler ışığında
günümüzde kazandığı anlam araştırılmaktadır.
Sistematik yorum: Herhangi bir kanun hükmünün
anlamı araştırılırken, sadece o kanun içindeki
yerine ve diğer maddelerle olan bağlantısına
değil, ilgili diğer kanunlara da bakılmaktadır.

Verginin Tarafları
Vergi özü itibarıyla bir alacak-borç ilişkisidir. Vergi alacaklısı ve vergi borçlusu bu ilişkinin taraflarını oluşturur.
Vergi alacaklısı sıfatıyla devlet, vergilendirme yetkisine dayanarak yasama organında çıkarılan kanunlar aracılığıyla vergileri tahsil etmektedir. Yukarda belirtildiği gibi anayasada belirlenen sınırlar içinde bu yetkinin bir kısmı bakanlar kurulunca kullanılmaktadır. Vergi alacağının devlet adına tahsilatını, merkez ve taşra teşkilatlarıyla ülke çapında örgütlenmiş olan vergi idaresi gerçekleştirmektedir.
Vergi borçlusu konumunda olan vergi mükellefi (yükümlüsü), vergi kanunlarına göre kendisine vergi borcu düşen gerçek veya tüzel kişilere denilmektedir. Mükellefin görevi sadece hesaplanan miktarda parayı belirli bir zaman içinde ödemekle sınırlı olmayıp bunun dışında beyanname vermek, fatura düzenlemek, defter tutmak gibi şekli yükümlülükleri de yerine getirmek zorundadır. Bu nedenle mükellefin tanımını, hem vergi borcunu ödeyen hem de kanunda gösterilen şekli ödevleri yerine getiren gerçek veya tüzel kişi olarak geniş manada düşünmek gerekir. Bu arada iş ortaklıkları gibi tüzel kişiliği olmayan kuruluşların da vergi mükellefi olduğu burada ifade edilmelidir.

Ortaklaşa sorumlulukta, vergiyi ödeyen asıl yükümlü ile vergiyi vergi dairesine yatırmak zorunda olan iki kişi bulunmaktadır. Vergi sorumlusu ile verginin asıl borçlusu farklı kişilerdir. Vergi sorumlusu, ödediği bu borç için asıl yükümlüye rücu edebilir. Dolayısıyla vergi sorumlusunun kendi borcu söz konusu olmadığından bu sorumluluk tali niteliktedir. Ortaklaşa sorumluluk halinde, ortaklaşa sorumlu olanlar verginin doğumuna neden olayın tarafı durumundadırlar.

Mirasçıların ölenin vergi borçlarından sorumlu tutulabilmesinin temel koşulu, mirasçıların mirası reddetmemiş olmalarıdır. Mirasçılar ölüm tarihinden itibaren 3 ay içinde mirası reddedebilirler (Medeni Kanun m. 606). Mirasın reddedilmesi durumunda, mirasçıdan ölenin vergi borçlarının istenebilmesi mümkün değildir. Mirası kabul etmiş mirasçıların vergi borcundan sorumluluğu, oransal olarak sınırlandırılmıştır. Mirasçı, kendisine düşen miras hissesi oranında ölenin vergi borçlarından (gecikme zammı, gecikme faizi dahil) sorumludur.

Emlak Devralanların Sorumluluğu: Emlak vergisine tabi bir bina, arsa veya arazinin devredilmesi halinde eski mükellefe ait ödenmemiş emlak vergisi borçlarından devreden ve devralan müteselsilen sorumlu tutulurlar (EVK m. 30/ 7). Devir sebebinin satış, trampa, bağış olmasının bir önemi yoktur. Devralanın devredene ait ödediği vergiler nedeniyle devreden mükellefe rücu hakkı saklıdır.

Vergi Matrahı, Oranı, Tarifesi
Vergi konularının, verginin hesaplanmasına esas alınan değer ve miktarlarına matrah denilir. Bir başka tanımla verginin hesaplanabilmesi için verginin indirgendiği teknik-fiziksel ya da ekonomik-parasal büyüklüğe matrah denir.
Muafiyet, İstisna
Aynı durumda olan herkesin aynı şartlarda vergilendirilmesini ifade eden vergide eşitlik ilkesi kural olmakla beraber bu ilkenin mutlak manada uygulanması her zaman istenen sonucu vermez. Ekonomik, sosyal ve siyasi gerekçelerle bazı durumlarda vergi mükellefiyeti ya kişi yönünden ya da verginin konusu yönünden kaldırılabilir, kısıtlanabilir. Kural olarak vergi mükellefi olan bir gerçek ya da tüzel kişinin açık bir kanun hükmüyle vergi kapsamının dışında bırakılmasına vergi muafiyeti denir. Gelir vergisi açısından getirilen esnaf ve diplomat muaflığı bunun birer örneğidir.
Tarh
Vergi alacağının, kanunda gösterilen matrah ve oranlar üzerinden vergi dairesi tarafından hesaplanarak bu alacağı miktar itibariyle belirleyen idari işleme tarh denir. Tarh işlemini mükellefin bağlı olduğu vergi dairesi yapar. Vergi dairelerinin dışında belediyeler de kendilerine ait vergi, resim ve harçlar bakımından vergi dairesi sayılır.
Tebliğ
Vergilendirmeyi ilgilendiren ve hüküm ifade eden hususların yetkili makamlar tarafından mükellefe veya ceza sorumlusuna yazı ile bildirilmesine tebliğ denir (VUK m. 21). Mükellefin üzerine yüklenen mükellefiyetleri yerine getirmesi ve sahip olduğu (dava ve itiraz gibi) hakları kullanabilmesi için kendisiyle ilgili vergi işlemlerinden haberdar olmalıdır. Tarh aşamasında hesaplanan verginin de mutlaka vergi mükellefine tebliğ edilmesi gerekir. Beyan üzerine tarh edilen vergilerde beyanname verildikten sonra hemen tahakkuk fişi kesildiği için
ayrıca tebligat yapılmasına gerek kalmaz.

Mükellefin Ödevleri
Devlet ile mükellef arasında cereyan eden vergileme ilişkisinin sağlıklı bir şekilde işlemesi için, mükelleflerin uyması gereken bazı ödevler vardır. 400 civarında maddeden oluşan Vergi Usul Kanunu’nun 105. maddesi, ödevler konusu ile ilgilidir. Kanun’un İkinci Kitabı “mükellefin ödevleri” başlığını taşımakta ve 153. madde ile 257. maddeler arasını kapsamaktadır. Mük. m. 257, Hazine ve Maliye Bakanlığına mükelleflerin; defter tutma, belge düzenleme ve diğer ödevleri konusunda değişiklik yapma yetkisi de vermektedir.
Burada, bu maddelerde düzenlenen ödevlerden; bildirme, defter tutma, defter tasdiki, kayıt nizamı, belge düzenleme ve verme, defterlere kayıt, belgelerin saklanması, beyanname verme ve eksik beyanda bulunmama gibi önemli bazıları hakkında kısa bilgiler verilmesi ile yetinilecektir:
• Bildirme yükümlülüğü: Vergi Usul Kanunu işe başlamayı işe başlama tarihinden itibaren 10 gün içinde; iş değişikliğini ve işi bırakmayı 1 ay içinde, bina ve arazi değişikliklerini ise iki ay içinde bildirme zorunluluğunu getirmektedir (VUK m. 168, b. 1).
• Kayıt nizamı ile ilgili yükümlülükler (VUK 215-219): Bu maddelerde Türkçe kayıt, Türk para birimi ile kayıt, zamanında kayıt gibi düzenlemeler vardır. Zamanında kayıt, mükellefe, belgelerdeki bilgilerin defterlere Vergi Usul Kanunu’nun 219. maddesinde yazılı sürelerde yazılması zorunluluğunu getirmektedir. Bu maddede yapılacak kaydın türüne göre; günü gününe kayıt, 10 gün içinde kayıt ve 45 gün içinde kayıt gibi süreler öngörülmüştür.
• Fatura düzenleme yükümlülüğü (VUK, m. 229-232): Fatura, malın teslim edildiği veya hizmetin yapıldığı tarihten itibaren en geç 7 gün içinde düzenlenir (VUK m. 231, b. 5). Bu şekilde faturanın düzenlenmesi; paranın tahsiline değil, malın veya hizmetin teslimine bağlanmıştır. Yani satılan malın veya verilen hizmetin bedeli tahsil edilmese de, faturanın düzenlenmesi gerekir. Bu da; gelir vergisi, kurumlar vergisi, katma değer vergisi gibi vergilerin, para tahsil edilmeden (gelir elde edilmeden) ödenmesi sonucunu doğurabilmektedir).
• Sevk irsaliyesi: Sevk irsaliyesi, satılan malın taşınması durumunda, malın özelliklerini içeren ve araçta bulundurulması gereken bir belgedir (VUK m. 230/5).
• Gider pusulası: Örneğin, evinde turistik eşyalar yapan ve bunları bir mağazaya satan muaf esnafa ödeme yapan mağaza sahibi, gider pusulası düzenlemek ve yapılan ödeme üzerinden %2 oranında vergi tevkifatı yapmak zorundadır (GVK m. 94, b. 13).

Sevk İrsaliyesi; Satılmış ya da satılmak üzere olan bir malın, bir adresten diğerine naklinde veya aynı işletmeye ait işyerleri arasında taşınmasında düzenlenen ve malın konusu, birimi, kime ait olduğuna ilişkin bilgileri içeren belgedir
Gider Pusulası, Vergi Usul Kanunu’nun 234. maddesinde düzenlenmiş olup, ihtiva etmesi gereken şekil şartları aynı maddede sayılmıştır. İlgili maddede gider pusulasının fatura hükmünde olduğu belirtilmiştir. Gider pusulası iki nüsha olarak düzenlenir
Tahsil Esası; Gerçekleşen veya gerçekleşecek bir faaliyetin karşılığının para, mal veya para ile ölçülebilen bir menfaat ile sağlanmasıdır